Niemcy - Fryburg Bryzgowijski [pocztówkowo]

Fryburg Bryzgowijski (niem. Freiburg im Breisgau, alem. Friburg) to miasto na prawach powiatu w południowo-zachodniej części Niemiec, w kraju związkowym Badenia-Wirtembergia.

Miasto leży na zachodnich stokach Schwarzwaldu, nad rzeką Dreisam (dopływ Renu), w pobliżu granicy z Francją i Szwajcarią. Blisko stąd do znanych Bazylei, Colmar czy Strasburga.

Głównym zabytkiem miasta jest katedra Najświętszej Marii Panny (Unserer Lieben Frau) z początku XIII wieku uznawana za arcydzieło budownictwa gotyckiego, z romańskim transeptem, 116-metrowa wieża z kamiennym, ośmiobocznym, całkowicie ażurowym hełmem maswerkowym, ale na uwagę zasługują też gotyckie kościoły św. Marcina (St. Martin), św. Michała (St. Michael), ratusz, oraz domy i pałace z XVI i XVII wieku. Tu na zdjęciu kamienice nad jednym z tamtejszych kanałów, które bardzo przypominają mi te widziane w Colmar właśnie.

Pocztówka przywędrowała do mnie od Kingi, u której zresztą możecie przeczytać nieco więcej na temat tego miasta. Jeśli zaś o mnie chodzi to od miesiąca jestem chora i przez większość czasu umieram. Wszystkie moje plany dotyczące odwiedzin u was oraz aktualizacji bloga wzięły więc oczywiście w łeb - trzy notki podróżnicze leżą rozgrzebane i czekają aż przestanę kaszleć, kichać i zastanawiać się jak się właściwie nazywam. Póki co muszą wam zatem wystarczyć mniej wymagające myślenia posty pocztówkowe. Powoli jednak wracam do świata żywych i mam nadzieję, że zdążę do was jeszcze zajrzeć i wrzucić coś do siebie przed moją planowaną wizytą w szpitalu, która szykuje mi się, jak to w naszych polskich warunkach bywa, nie-wiadomo-do-końca-kiedy. Tym samym muszę się wstrzymać z jakimikolwiek planami podróżnymi... Nawet nie wiecie jakie to ciężkie :)

Niemcy - Berchtesgaden [pocztówkowo]

Kościół św. Bartłomieja (St. Bartholomä) to katolicki kościół pielgrzymkowy w okręgu Berchtesgadener Land, który nosi imię apostoła Bartłomieja, patrona alpejskich rolników i mleczarzy. Kościół leży na zachodnim wybrzeżu Jeziora Królewskiego, na półwyspie Hirschau. Można dostać się do niego tylko statkiem lub po długiej wędrówce przez otaczające góry. 

Pałac i kościół pielgrzymkowy zostały założone przez proboszcza Berchtesgaden w 1134 roku. W 1697 roku kościół został rozbudowany w stylu barokowym - powstała podłoga na wzór katedry salzburskiej, dwie cebulaste kopuły i czerwony dach. W kościele zobaczyć można piękne stiukowe detale wykonane przez salzburskiego mistrza Józefa Schmidta oraz chór z trzema apsydami.

Po przyłączeniu Berchtesgaden do Bawarii w1810 roku pałac stał się lożą myśliwską bawarskich monarchów. Od epoki romantyzmu do dzisiaj ten znany na świecie kościół pielgrzymkowy jest źródłem inspiracji licznych malarzy krajobrazowych. Coroczna pielgrzymka do kościoła św. Bartłomieja odbywa się w sobotę po 24 sierpnia, począwszy od austriackiej miejscowości Maria Alm poprzez Alpy Berchtesgadeńskie.

Pocztówkę dostałam od mojej mamy i jest to jedna z nielicznych kartek od niej, która została wysłana - zazwyczaj moja mama odmawia wypisywania twierdząc, że nie ma pomysłu co mogłaby umieścić na rewersie. Tym razem jednak udało jej się znaleźć wenę, co wcale mnie nie dziwi kiedy patrzę na ten przecudowny widok. Na kartce wygląda wręcz bajkowo więc na żywo musi być wręcz zapierający dech w piersiach. Bardzo, bardzo, bardzo chciałabym się wybrać w to miejsce, ale znając moje życie zanim ja się zbiorę to moja mama już się przeniesie gdzieś indziej ;) 

A jak wam podoba się to miejsce?

1541. Niemcy

od: Michaela

Zamek Hohenschwangau (niem. Schloss Hohenschwangau) to zamek wzniesiony przez króla Maksymiliana II Bawarskiego, położony w niemieckiej wiosce Hohenschwangau niedaleko Füssen w południowo-zachodniej Bawarii.

Zamek Hohenschwangau został zbudowany na ruinach XII-wiecznej twierdzy - Schwanstein. W roku 1829 książę Maksymilian (później król Maksymilian II Bawarski) zdecydował się na budowę rezydencji właśnie w tym miejscu, ze względu na bardzo atrakcyjne położenie oraz wspaniałe widoki. Ziemię nabył w 1832, a rok później rozpoczęto pierwsze prace. Budowa trwała do 1837 roku, głównym architektem był Domenico Quaglio Młodszy, któremu zamek zawdzięcza neogotycki wygląd.

Zamek był letnią rezydencją króla Maksymiliana, jego żony Marii Fryderyki Pruskiej oraz dwóch jego synów - Ludwika i Ottona, w której spędzali wiele czasu. Po śmierci króla Maksymiliana  w1864 Ludwik zamieszkiwał w zamku wraz z matką, aż do ukończenia budowy jego nowej, położonej niedaleko rezydencji - Neuschwanstein w 1869. Maria Fryderyka Pruska mieszkała w zamku, aż do swojej śmierci w 1889 roku. Później zamieszkał tu szwagier Marii - książę-regent Luitpold Bawarski. Dzięki Luitpoldowi dokonano elektryfikacji zamku w 1905 roku. Po jego śmierci w 1912 otwarte zostało muzeum, które jest czynne do dnia dzisiejszego.

Podczas pierwszej i drugiej wojny światowej budynek nie odniósł żadnych szkód. W latach 1933-1939 zamek pełnił funkcję letniej rezydencji księcia Rupperta Bawarskiego oraz jego rodziny. Obecnie jest otwarty przez cały rok (z wyjątkiem świąt Bożego Narodzenia) i jest odwiedzany przez ok. 300 000. turystów z całego świata rocznie.

1539. Niemcy

 od: Anke

Park Górski Wilhelmshöhe (niem. Bergpark Wilhelmshöhe) to 240-hektarowy barokowy park w północnoheskim mieście Kassel. 

Został zaprojektowany w stylu angielskim i uchodzi za największy park górski Europy. Wraz z pałacem Wilhelmshöhe stanowi wyjątkowo harmonijne połączenie kultury, natury i sztuki ogrodniczej, w którym wyróżnić można różne nurty architektury ogrodowej, sztuki i techniki tamtych czasów. Ten mający ponad 300 krajobraz kulturowy jest przykładem rozkwitu architektury krajobrazu w okresie absolutyzmie europejskim. Powstawał od roku 1696 według pomysłu landgrafa Karla von Hessen-Kassel, który chciał wzmocnić pozycję książąt z Kassel na tle innych dworów. Następnie w 1701 roku włoski mistrz budowlany Giovanni Francesco Guerniero wykonał większość elementów aranżacji wodnych, których ukoronowanie stanowi stworzony w 1717 roku Herkules. Potężna statua z miedzi ma sugestywnie pokazać cnoty sprawiedliwego i mądrego władcy oraz jednocześnie wszechwładzę landgrafa.

U stóp około 70-metrowego cokołu podziwiać można unikatowy na skalę światową spektakl: ponad 750 000 litrów wody spływa kanałami o łącznej długości 12 kilometrów w dół do Wielkiej Fontanny w jeziorze pałacowym, gdzie tryska pod naturalnym ciśnieniem na wysokość 52 metrów. Wyjątkowe wrażenie robią wspaniale aranżacje wodne po zapadnięciu zmierzchu, wyznaczając świetlistą drogę od olbrzymiej rzeźby Herkulesa do pałacu Wilhelmshöhe. Urzekające bogactwo dzieł sztuki kryje ponadto sam pałac: mocno zniszczony podczas drugiej wojny światowej został w 1974 roku odbudowany i dzięki znajdującej się w nim Galerii Starych Mistrzów (Galerie Alter Meister), zbiorom grafik i zbiorom sztuki starożytnej jest magnesem dla publiczności w niezwykle bogatym w atrakcje Parku Górskim Wilhelmshöhe.

W czerwcu 2013 park został wpisany na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO.

1535. Niemcy

od: Ewa&Daniel

Akwizgran (niem. Aachen, fr. Aix-la-Chapelle; nid. Aken) to miasto uzdrowiskowe na prawach powiatu w Niemczech, w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia, w rejencji Kolonia. Leży bezpośrednio przy granicy z Belgią i Holandią.

W roku 962 Otton I koronował się w katedrze akwizgrańskiej, od tego czasu aż do roku 1531 koronowało się tam 31 królów niemieckich. W roku 1165 Karol Wielki został kanonizowany, a rok później miasto uzyskało prawa miejskie i stało się wolnym miastem Rzeszy.

W XVII-XIX w. był popularnym wśród europejskich elit uzdrowiskiem (wody alkaliczno-siarczane) i miastem „rozrywkowym” z kasynami, salami balowymi i innymi miejscami uciech. Akwizgran był miejscem zawarcia pokoju między Hiszpanią i Francją w wojnie o Flandrię w roku 1668, a w roku 1748 zawarto tam pokój w austriackiej wojnie sukcesyjnej. W roku 1801 pokój w Lunéville przyznał miasto Francji, kongres wiedeński zaś przekazał je w 1815 Prusom. W 1818 odbył się tu pierwszy kongres Świętego Przymierza.

W okresie międzywojennym miasto było siedzibą Sądu Krajowego (Landgericht), oddziału Kolei Rzeszy (Reichsbahn) – dyrekcji kolejowej; posiadało szkołę przemysłu artystycznego. W roku 1944 był pierwszym niemieckim miastem zajętym przez wojska alianckie, krwawe walki o miasto spowodowały zniszczenie 65% zabudowy. Po wojnie częściowo odbudowane.

1501. Niemcy

Zamek Stein (niem. Burg Stein lub Burg und Schloss Stein) to saksoński zamek położony na południowy wschód od Zwickau w miejscowości Stein w gminie Hartenstein na skalistym brzegu Mulde Zwickauer.

Budowę zamku rozpoczęto prawdopodobnie około 1200 na skale hornblendowej na południowych brzegach Mulde. Ta najstarsza część zamku tworzy Górny Zamek (Oberburg) i dzisiaj składa się z okrągłej wieży Bergfried, palatium i jego wielkiej sali oraz murów obronnych. Jego architektura ma jeszcze wyraźnie romańskie wpływy. Fortyfikacje prawdopodobnie obejmowały również pozostałości Zamku Hartenstein, które nie były w tym czasie przekształcony w reprezentacyjną siedzibę lub tzw. Schloss.

Pozostałe elementy budynku są młodsze. Spiczasta okrągła wieża w południowo-zachodniej części prawdopodobnie została wzniesiona w XIV wieku, inne części dolnej sali (Niederburg) pod koniec XV wieku. Górna sala Bergfried została natomiast wzmocniona w XVI wieku przez dodatkowe piętra (Aufbau).

Zamek przez lata był własnością arystokratycznej rodziny książąt Schönburg dopóki ich majątek nie został skonfiskowany w 1945 roku w ramach socjalistycznej reformy rolnej NRD. Od 1954 roku mieściło się tutaj muzeum historii zamku i okolic. W nowszej części dolnej sali powstało natomiast sanatorium.

W roku 1996, po zjednoczeniu Niemiec, zamek i okoliczne lasy zostały sprywatyzowane a zamek odnowiony. Wciąż jednak mieści się tutaj muzeum a część zamku jest dostępna dla zwiedzających.

1497. Niemcy

Stary ratusz (niem: das Alte Rathaus) to zabytkowa budowla w centrum starego miasta w Ingolstadt w Bawarii, w Niemczech. Obecnie siedziba burmistrza miasta (niem. Oberbürgermeister) i m.in. miejskiego biura informacji turystycznej.

Najstarsze wątki murów w budowli pochodzą z XIV w. Przez następne kilka wieków stały tu domy mieszkalne. W latach 1882-1884 r. Gabriel von Seidl rozbudował grupę czterech z tych domów w malowniczą budowlę w stylu neorenesansowym o niezwykle urozmaiconej bryle, z przeznaczeniem na siedzibę władz miasta. W 1923 r. budynek częściowo przebudowano, a ostatnie rozleglejsze prace renowacyjne miały miejsce w 1984 r.

Nazwa „Stary ratusz” pojawiła się po 1960 r., kiedy to w bezpośrednim sąsiedztwie budynku, przy tym samym Placu Ratuszowym (niem. Rathausplatz) powstała nowoczesna budowla „Nowego” ratusza.

1411. Niemcy

Fascynująca niemiecka reklamówka nie wiadomo czego, której napis głosi "przez dziurkę".

Spojrzałam przez ową dziurkę, ale niczego godnego uwagi nie zauważyłam, niestety.

1369. Niemcy

Monachium położone jest na Wyżynie Bawarskiej, nad rzeką Izarą. Jest siedzibą Federalnego Trybunału Finansowego (Bundesfinanzhof) oraz centrali prestiżowego Towarzystwa Maxa Plancka prowadzącego działalność badawczo-rozwojową w Niemczech i innych krajach Europy. Miasto jest ponadto głównym ośrodkiem gospodarczym i kulturalno-naukowym południowej części kraju.

Monachium posiada wiele całorocznie pielęgnowanych parków i terenów zielonych. Dużą część pielęgnowanej zieleni miejskiej stanowią tzw. pasy zieleni (Grünstreifen). Są to najczęściej obszary usytuowane między osiedlami lub na tyłach ciągów kamienic, pielęgnowane przez gospodarkę komunalną miasta z taką samą starannością jak parki miejskie. Rozpiętość pasów zieleni osiąga nierzadko kilkaset metrów do kilometra.

1368. Niemcy

Orka (Orcinus orca) to gatunek walenia z rodziny delfinowatych (Delphinidae). Duże, charakterystycznie ubarwione zwierzę o silnie rozwiniętej płetwie grzbietowej (zwłaszcza u samców, u których dochodzi ona do 1,8 m) i długich, zaokrąglonych, wiosłowatych płetwach piersiowych (u samców powierzchnia płetwy znacznie większa – wykazuje więc duży dymorfizm płciowy). Największy przedstawiciel delfinowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju Orcinus Fitzinger, 1860. Grzbiet czarny, jedynie za okiem biała plama i biaława plama za płetwą grzbietową. Spód ciała biały, połączony z białą łatą na boku. W uzębieniu górnym i dolnym mają po 10-12 par szpiczastych lekko zakrzywionych do tyłu zębów. Uzębienie wtórnie homodontyczne.

1362. Niemcy

Jean-Honoré Fragonard (ur. 5 kwietnia 1732 w Grasse, zm. 22 sierpnia 1806 w Paryżu) to francuski malarz rokokowy.

Mimo przedwczesnego zakończenia aktywności artystycznej Fragonard i tak pozostawił ogromny dorobek: ponad 550 obrazów i tysiące rysunków. Nie datował swych dzieł, co utrudnia ustalenie czasu ich powstania.

Twórczość Fragonarda zaliczana jest do schyłkowej fazy rokoko. Artysta malował lekkie, często frywolne sceny z życia wyższych sfer (fêtes galantes, pełne elegancji i wytworności sceny zabaw czy koncertów dworskich), portrety i dekoracje. Nie stronił również od tematyki mitologicznej.

Główną rolę w dziełach Fragonarda odgrywają kobiety, pięknie ubrane damy, czasem przebrane za pasterki. Są pozbawione charakterystycznej dla płócien Bouchera agresywnej zmysłowości. Emanuje z nich ciepło wewnętrzne, czar, obietnica miłości będącej czymś więcej niż tylko powierzchownym kaprysem.

Fragonard stosował różne techniki malarskie, poczynając od oleju i pastelu, poprzez gwasz, akwarelę, kończąc na sangwinie i tuszu. Pod względem tematyki i nastrojowości, a także kolorystyki i faktury, sztuka Fragonarda przypomina twórczość Watteau, prekursora francuskiego rokoka i twórcy fêtes galantes. Fragonard nie stosuje jaskrawych kolorów i wyrazistego rysunku, maluje głównie barwami jasnymi, zacierając kontur.

Na zdjęciu jeden z jego obrazów, który znajduje się obecnie w National Gallery of Art w Waszyngtonie "Dziewczyna czytająca książkę".

1351. Niemcy

W roku 1528 władcy marchii Brandenburg-Kulmbach, na której terenie leżało Bayreuth, przyjęli wyznanie luterańskie. Wraz z przeniesieniem ich rezydencji do miasta w roku 1603 nastąpił przełom w historii miasta, które zyskało na znaczeniu. Wydarzenie to przyćmiła jednak seria nieszczęść, jakie nawiedziły gród w początkach XVII wieku: dwa pożary w latach 1605 i 1621 oraz epidemia dżumy w roku 1620. Znaczących strat przysporzyła miastu również wojna trzydziestoletnia.

Okres szczególnego rozkwitu Bayreuth przeżyło za panowania margrabiego Fryderyka (1735–1763) za sprawą jego małżonki Wilhelminy, ulubionej siostry króla Prus Fryderyka Wielkiego. Powstała wówczas słynna Opera Margrabiów z bogato zdobionym barokowym wnętrzem (1744–1748) oraz liczne budowle reprezentacyjne, takie jak widoczny na pocztówce Nowy Ermitaż (1749–1753), Nowa Rezydencja (budowana od roku 1754 po pożarze, który strawił starą rezydencję) oraz nowe budowle przy obecnej ulicy Friedrichstraße.

1349. Niemcy

Brama Holsztyńska (niem. Holstentor) to zbudowana z cegły brama miejska w Lubece, część średniowiecznych fortyfikacji tego miasta. Od początku XX w. brama jest symbolem Lubeki.

Jest jednym z najznamienitszych zabytków lubeckiego hanzeatyckiego Starego Miasta, które w 1987 zostało wpisane na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO.

Czterokondygnacyjna brama składa się z dwóch wież (południowej: Südturm i północnej: Nordturm) wraz z łukowatym przejściem pomiędzy nimi. Zachodnia strona bramy, wychodząca na zewnątrz miasta nazywana jest stroną polną (niem. Feldseite), strona wschodnia od wewnątrz miasta to strona miejska (niem. Stadtseite). Patrząc od strony miasta obydwie wieże i przejście tworzą jedną całość. Oglądając bramę od strony zewnętrznej, widać jak wieże i blok bramy z przejściem wyraźnie odcinają się od siebie.

Wieże stoją w odległości 3,5 metra od przejścia. Każda z nich zwieńczona jest stożkowatym dachem a samo przejście (przejazd) szczytem.

1347. Niemcy

Kościół pielgrzymkowy Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny jest katolickim sanktuarium w Werl w niemieckiej Westfalii.

Powstał już w 1904 lub 1906 roku, ale znany stał się dopiero po 16 października 1953 roku kiedy zaczął figurować w randze papieskiej bazyliki mniejszej. Budynek wraz ze starym sanktuarium, które leży w sąsiedztwie stanowi znany w całej okolicy kompleks budynków, których potężne bliźniacze fasady wieży są widoczne już z daleka na północy i wschodzie.

1337. Niemcy

W trzeciej kondygnacji wieży południowej oraz w wieżyczce na sygnaturkę katedry św. Piotra i Najświętszej Marii Panny w Kolonii wisi zespół jedenastu dzwonów, który w opinii kampanologii należy do największego w Niemczech. Pięć z nich pochodzi z czasów budowy gotyckiej katedry, przede wszystkim Dzwon Trzech Króli (przelany w 1880), Pretiosa i Speciosa. Najstarsze dzwony to niewielkie dzwony wtórnie zawieszone na sygnatyrce – Angelus i Wandlungsglocke które datowane są na początek XIV wieku. Dzwon Angelusglocke wybijał na Anioł Pański natomiast Wandlungsglocke bił podczas eucharystycznego aktu przeistoczenia Chleba i Wina. Największy dzwonem jest Dzwon Świętego Piotra, potocznie nazywany Grubym Piotrkiem (niem. Dicke Pitter) , który de facto jest obecnie największym bijącym dzwonem na świecie. Dzwoni w święto Trzech Króli, Święto Apostołów Piotra i Pawła, święta maryjne i w najważniejsze uroczystości kościelne. Do 1918 istniał tzw. Dzwon Cesarski (niem. Kaiserglocke) odlany przez ludwisarza Andreasa Hamma na pamiątkę zwycięskiej wojny francusko-pruskiej w 1871. Miał dźwięk cis0, ważył 27000 kg, w tym serce ok. 1000 kg. Pod koniec I wojny światowej dzwon został zarekwirowany przez wojsko i przetopiony na artylerię. Do dziś zachowało się jego serce które usytuowano na zewnątrz katedry przy narożu nawy południowej i zachodniej nawy transeptu.

1334. Niemcy

Walenie (Cetacea) to rząd ssaków (w kladystyce to klad w obrębie parzystokopytnych). Występują one głównie w oceanach. Wyjątkiem są delfiny słodkowodne, zamieszkujące rzeki, oraz nieliczne gatunki żyjące na styku tych dwóch środowisk (estuaria).

Rząd waleni skupia około 80 gatunków dużych zwierząt, takich jak delfin, morświn, kaszalot, płetwal błękitny. Ich podobieństwo do ryb ma charakter konwergencji.

Wygląd i anatomia waleni podporządkowane są ściśle warunkom środowiska, w którym żyją. Na przykład uszy i genitalia samców ukryte są wewnątrz ciała, co zmniejsza opór wody w trakcie przemieszczania się zwierzęcia. Gruba warstwa tłuszczu nie tylko stanowi zapas energetyczny, ale przede wszystkich chroni przed nadmiernym oziębieniem organizmu. Otwory nosowe znajdują się na czubku głowy, co umożliwia oddychanie z zanurzonym ciałem. Walenie pływają za pomocą płetwy ogonowej, ustawionej poziomo (w przeciwieństwie do ryb). Płetwy piersiowe pomagają w sterowaniu. Odpowiadają one przednim kończynom ssaków lądowych. Tylne kończyny są całkowicie zredukowane, jedyną pozostałością są drobne kości wewnątrz ciała. Dodatkowo większość gatunków posiada płetwę grzbietową.

1305. Niemcy

S-Bahn w Monachium (niem: S-Bahn München) to sieć szybkiej kolei miejskiej w Monachium, spółka zależna od Deutsche Bahn Regio Bawaria. Sieć S-Bahn jest zintegrowana w Münchner Verkehrs- und Tarifverbund (MVV). Obejmuje ona większość zaludnionego obszaru strefy aglomeracji Monachium, czyli około 2,7 milionów mieszkańców. Wraz z metrem, jest podstawą systemu publicznego transportu w Monachium.

S-Bahn w Monachium rozpoczęło działalność w dniu 28 maja 1972. Jego budowę przyspieszono jako część systemu w celu zapewnienia odpowiedniego systemu transportu w czasie Letnich Igrzysk Olimpijskich w Monachium w 1972 i jako sposób modernizacji transportu w aglomeracji Monachium. System został stworzony przez połączenie podmiejskich kolei z zachodniej części miasta z tymi na wschodzie, poprzez budowę tunelu pod centrum miasta od stacji Hauptbahnhof do Ostbahnhof.

1296. Niemcy

Malwa (Alcea L.) to rodzaj roślin z rodziny ślazowatych. Według niektórych ujęć taksonomicznych należy do niego ponad 60 gatunków, pochodzących głównie ze wschodniej części basenu Morza Śródziemnego.

Większość z nich jest mieszańcowego pochodzenia i dlatego należą do roślin niezwykle trudnych pod względem systematycznym. Niekiedy cały rodzaj włączany jest do rodzaju Althaea (prawoślaz), od którego różni się jednak rozłupkami i nasionami. Gatunkiem typowym jest Alcea rosea L..

1293. Niemcy

Frankfurt nad Menem (niem. Frankfurt am Main, Frankfurt a. M.) to miasto na prawach powiatu w Niemczech, w kraju związkowym Hesja, w rejencji Darmstadt, piąte co do wielkości miasto Niemiec i jedna z najważniejszych metropolii finansowych świata oraz znane centrum wystawiennicze.

Miasto leży po obu stronach rzeki Men u stóp gór Taunus.

Dzięki swojemu centralnemu położeniu ważny węzeł komunikacyjny, z drugim pod względem liczby pasażerów lotniskiem w Europie (8. miejsce na świecie). Frankfurt jest największym miastem Hesji, lecz stolicą kraju związkowego jest Wiesbaden. Frankfurt leży w obszarze 5,8 milionowego regionu metropolitalnego Ren-Men (Rhein-Main-Gebiet).

We Frankfurcie działa wiele znaczących muzeów, często o zasięgu krajowym lub szerszym. W pobliżu Menu funkcjonuje tzw. Wybrzeże Muzeów (Museumsufer). W niedużej odległości od siebie, na obu brzegach rzeki znajduje się 13 różnych muzeów. Co roku we Frankfurcie odbywa się Noc Muzeów, a pod koniec sierpnia także Festiwal Wybrzeża Muzeów (Museumsuferfest).

1286. Niemcy

Las (biocenoza leśna) to kompleks roślinności swoisty dla danego kontynentu geograficznego, charakteryzujący się dużym udziałem drzew rosnących w zwarciu, wraz ze światem zwierzęcym i różnymi czynnikami przyrody nieożywionej oraz związkami, które między nimi występują.

Las lub biocenoza leśna według definicji prof. J. J. Karpińskiego to dynamiczny twór przyrody, w którym są zespolone w niepodzielną całość układem zależności, powiązań i wzajemnych wpływów: określona roślinność z przeważającym udziałem form drzewiastych, związanych z nim zwierzętami oraz wykorzystywane przez rośliny i zwierzęta podłoże geologiczne, gleba, woda i klimat.

W sensie prawnym (zgodnie z ustawą o lasach z 1991 roku) lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony. W sensie prawnym do lasu należą także grunty związane z gospodarką leśną, zajęte pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywane na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.