1556. Wyspy Kokosowe

9 wrz 2015

Pozostając w klimatach egzotycznych, tym razem przenosimy się w o wiele cieplejsze miejsce. Wyspy Kokosowe (ang. Cocos (Keeling) Islands) to terytorium zależne Australii, położone 1100 km na południowy zachód od Sumatry. Geograficznie stanowi część Azji Południowo-Wschodniej, jednak ze względu na obecną przynależność polityczną, terytorium to niekiedy jest zaliczane do Oceanii (do 1955 roku również pod względem politycznym było terytorium azjatyckim).
Wyspy Kokosowe składają się z dwóch atoli: Południowych Wysp Keelinga, na których skupiona jest cała populacja wysp, oraz Północnej Wyspy Keelinga. Łączna powierzchnia wysp wynosi 14,2 km². Stolicą terytorium jest West Island, a drugą miejscowością, siedzibą lokalnej Rady, jest Home Island (Bantam). Pomimo, że język angielski jest jedynym językiem urzędowym, wyspy mają swoje oficjalne nazwy również w języku malajskim.
Na wyspach nie ma żadnych cieków ani stałych zbiorników wody. Z tego powodu zasoby wody słodkiej są ograniczone, a deszczówkę magazynuje się w podziemnych zbiornikach. Istotne znaczenie dla gospodarki tych wysp ma wyłącznie uprawa palm kokosowych. Powoli rozwija się również turystyka.
Ludność wysp skupia się wyłącznie na dwóch wyspach: West Island zamieszkanej przez ok. 100 osób oraz Home Island zamieszkanej przez ok. 500 osób. Mieszkańcami West Island są głównie Australijczycy – pracownicy administracji rządowej, obsługi lotniska itp. Na Home Island mieszkają natomiast niemal wyłącznie Malajowie – potomkowie robotników sprowadzanych na plantacje palmy kokosowej. Większość z nich mówi językiem malajskim (dialekt Wysp Kokosowych).

W taki brzydki dzień jak ten, kiedy jesień zaatakowała nas znienacka, spojrzenie na pocztówkę daje nadzieję, że lato nie powiedziało jeszcze ostatniego słowa. A na pewno nie dla mnie, bo za niecałe dwa tygodnie wyruszam w końcu na upragniony urlop. Mam nadzieję, że i tam przywita mnie takie słońce jak tutaj. Przy okazji, po raz kolejny przypominam o pasażerkowym konkursie, w którym można wygrać kartkę z mojego urlopu. Co prawda nie tak egzotyczną jak ta, ale... :)

1555. Wyspy Owcze

7 wrz 2015

Pierwsza rzecz, którą przybysz czuje się uderzony, gdy statek zbliża się do portu Havnen, stolicy Faerø, jest niepozorność tego miasta i olbrzymie pustkowie jakim jest ono otoczone ze wszystkich stron. W dół aż do nagiego wybrzeża, które morze poszarpało w niezliczone cyple i szkiery, ciągnie się tylko skaliste pustkowie; ku górze przechodzi ono w pustynne pasmo wzgórz, a za nim wznoszą się dzikie górskie turnie. I oto człowiek przybył do jednego z tych miejsc, gdzie świat się kończy, do dalekich wysp, które Wergiliusz w swoich Georgikach wspomina z pewną jakby trwogą jako Ultima Thule. [William Heinesen w swoich "Wyspach dobrej nadziei"]

Wyspy Owcze (farer. Føroyar; duń. Færøerne) to archipelag wysp wulkanicznych (o powierzchni 1399 km²) na Morzu Norweskim, między Wielką Brytanią, Islandią a Norwegią. Stanowią terytorium zależne Danii.
Ośrodkiem administracyjnym jest Thorshavn (farer. Tórshavn). Głównymi miastami Wysp Owczych są: Klaksvík, Hoyvík, Argir. Żyje tam prawie 48,2 tys. mieszkańców, a gęstość zaludnienia wynosi 34,5 osób/km². Językami urzędowymi są farerski i duński. Mieszkańcy wyznają w większości luteranizm.
Archipelag tworzy 18 głównych wysp wulkanicznych o powierzchni górzystej. Największe z nich to Streymoy (373 km²) i Eysturoy (286 km²). Najwyższym wzniesieniem Wysp Owczych jest Slættaratindur (882 m n.p.m.) na Eysturoy. Wzniesienia przecinają liczne doliny. Wybrzeża – na ogół skaliste i strome, tylko gdzieniegdzie mają charakter fiordów. Są tu najwyższe klify w Europie, jak znajdujący się na Viðoy klif przylądka Enniberg (745 m), zajmujący w Europie pierwsze miejsce. Rzeki są krótkie i wąskie, często przybierają na sile w okresie pozimowych roztopów, zdarza się, iż zakończone są wodospadami spadającymi z wysokich klifów do oceanu. Na wyspach występują także jeziora, z których największym jest Sørvágsvatn (3,56 km²) na wyspie Vágar.

Kolejne terytorium zależne w mojej kolekcji! Pocztówkę otrzymałam dzięki uprzejmości Izby Turystycznej Wysp Owczych i cieszy mnie ona tym bardziej, że udało mi się dostać ją również ze znaczkami stamtąd! Miejsce wygląda magicznie i mam nadzieję, że będę mogła kiedyś odwiedzić je i zobaczyć to wszystko na własne oczy.

P.S. Przypominam o trwającym na moim blogu pasażerkowym konkursie :)

1554. Norwegia

4 wrz 2015
od: Trond

Fiordy są prawdziwą wizytówką i symbolem Norwegii, a szczególnie wąski i stromy Geirangerfjord, najbardziej znany z nich wszystkich. To liczący około 15 km i głęboki na 600 metrów fiord w południowo-zachodniej Norwegii, położony w odległości około 100 kilometrów od miasta Ålesund. W 2005 roku Fiord Geiranger wraz z Nærøyfjord został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.
Geirangerfjord wrzyna się w wysokie góry wąskim klinem wygiętym w kształt litery "S", a z jego stromych zboczy spływają warkocze wodospadów, w tym największe i najbardziej znane De Syv Søstre (Siedem Sióstr), Frairen (Zalotnik) i Brudesløret (Ślubny Welon).
Geirangerfjord jest na tyle głęboki, że mogą do niego wpływać pełnomorskie statki. Aż trudno to sobie wyobrazić, ale wzdłuż jego ścian na wąskich występach jeszcze przed wojną mieszkali ludzie na odizolowanych od świata farmach. Historie opowiadają o dzieciach przywiązywanych do palików, aby podczas zabawy nie spadły z urwiska oraz o farmerach blokujących głazami ścieżki by uniemożliwić przejście poborcom podatkowym. Ostatni mieszkańcy wyprowadzili się stąd dopiero w 1961 roku.
Najciekawsze miejsca skąd warto obejrzeć fiord to górujący nad Geirangerfjordem szczyt Dalsnibba, prowadząca do Geiranger słynna Droga Orłów (Ørnevegen) oraz punk widokowy Flydalsjuvet.

KONKURS!

3 wrz 2015
Od dawna chodziło za mną zorganizowanie jakiegoś konkursu na blogu, po ostatnich dwóch wygranych poczułam się tym bardziej zobligowana do pomyślenia o nim. A że powoli, powolutku zbliża się mój upragniony od dawna urlop (ostatni raz nieco wytchnienia miałam w kwietniu podczas podróży do Gruzji) postanowiłam, że będzie to idealny pretekst do stworzenia czegoś u siebie. 
Nagrodą będzie kartka z mojego urlopowego wyjazdu. Skąd? To będzie niespodzianka, nie tylko dla was, ale i dla mnie, bo choć zostało mi zaledwie około dwóch tygodni do wakacji to nadal nie wiem na 100% gdzie pojadę. Mam kilka marzeń, mam też parę bardziej realnych kierunków, ale jak to u mnie bywa, nigdy nic do końca nie wiadomo.

Co trzeba zrobić, aby wziąć udział w konkursie?
  1. Zostać obserwatorem mojego bloga i/lub polubić moją stronę na facebooku.
  2. Zgłosić swój udział w konkursie w formie komentarza z informacją, że obserwujecie mój blog jako... i/lub lubicie na fb jako...
  3. Umieścić poniższy podlinkowany banerek na swoim blogu/stronie/profilu.
Spośród wszystkich osób zostanie wylosowany jeden zwycięzca, do którego trafi kartka z moich wakacji. Dodatkowo można zwiększyć swoją szansę na wygraną na dwa sposoby:
  • odgadnąć do jakiego kraju wyjadę na swoje wakacje - dla ułatwienia, nie jest to Polska :)
  • uzasadnić w ciekawy sposób swój wybór
Spośród osób, które prawidłowo odgadną moją wakacyjną destynację zostanie wylosowana jedna osoba, do której również trafi kartka z mojego urlopu. Natomiast spośród wszystkich osób biorących udział w zabawie zostanie przeze mnie wybrane najciekawsze/najśmieszniejsze/najoryginalniejsze uzasadnienie, którego autor oczywiście zostanie również nagrodzony kartką.

Konkurs trwa od dzisiaj, czyli 3 września, do 16 września włącznie. Następnego dnia zostaną ogłoszeni wszyscy zwycięzcy. Dwa tygodnie to mnóstwo czasu do wymyślenia swojego uzasadnienia, dlatego - do dzieła! Zapraszam i życzę wam miłej zabawy!

1553. Polska

1 wrz 2015
od: Halina

Stare Miasto to osiedle i najstarsza część Śródmieścia w Bielsku-Białej położona na Wzgórzu Miejskim i posiadająca zachowany średniowieczny układ urbanistyczny.
Wzgórze zajmuje powierzchnię 4 ha i ma kształt nieregularnego owalu o wymiarach 300 x 200 m z prostokątnym rynkiem pośrodku, z którego czterech narożników wybiegają po dwie prostopadłe wąskie uliczki oraz terenem kościelnym od południowej strony. Jest to typowy układ urbanistyczny dla lokacyjnych, średniowiecznych miast śląskich powstałych w dobie osadnictwa na prawie magdeburskim.
Aż do czasu pożarów z 1659 i 1664 roku, które doszczętnie spaliły Bielsko, miasto miało zabudowę wyłącznie drewnianą (z wyjątkiem zamku i kościoła). Dopiero w XVII wieku zaczęto stawiać murowane kamienice, które także spłonęły m.in. w 1808 i 1836 roku.
W 2003 roku wcielono w życie Program Rewitalizacji Starego Miasta, I etapem była gruntowna przebudowa Rynku zakończona w 2006 roku (budowa fontanny, przywrócenie pomnika św. Jana Nepomucena, odsłonięcie reliktów studni i dawnej wagi miejskiej, rekonstrukcja podcieni). Renowacji poddawane są również budynki przy innych staromiejskich uliczkach. W 2010 zakończyć ma się II etap rewitalizacji, w ramach którego mają powstać dwa nowe parki, platforma widokowa, zostaną wyremontowana nawierzchnie staromiejskich ulic i zostanie zrekonstruowana średniowieczna baszta.
W ostatnich latach przywrócono Staremu Miastu funkcję kulturalnego centrum miasta – wiele imprez, takich jak Festiwal Miast Partnerskich, Jarmark Świętojański czy koncerty bożonarodzeniowe, odbywają się na Rynku.
Dzisiejsze Stare Miasto jest miejscem popularnym nie tylko wśród turystów, ale również mieszkańców Bielska-Białej, którzy znajdują tu galerie sztuki, kluby nocne, restauracje itp.




SZABLON BY: PANNA VEJJS.