1020. Holandia

10 maj 2012



od: Sia


Texel to wyspa w Holandii nad Morzem Wattowym, wysunięta najdalej na zachód w grupie Wysp Zachodniofryzyjskich. Całe terytorium wyspy oraz otaczające je wody stanowią gminę miejską Texel, wchodzącą w skład prowincji Holandia Północna. Oddzielona na północy cieśniną od wyspy Vlieland. Siedziba władz mieści się w Den Burg.
Pierwotnie były to dwie wyspy, właściwa Texel na południu i położona na północ od niej Eierland, połączone groblami. Połączono je polderem w XVII wieku. Wyspa jest piaszczysta o wydmowym krajobrazie. Siedem leżących na niej wiosek: De Cocksdorp, De Koog, De Waal, Den Burg, Den Hoorn, Oosterend oraz Oudeschild, administracyjnie połączono w gminę miejską Texel, mającą prawa miejskie od 1415. Na wyspę można dostać się promem lub samolotem, posiada ona port lotniczy. Około 70% dochodów przynosi wyspie turystyka. Walory wyspy to jej krajobraz oraz przyroda, Texel jest ostoją dzikich ptaków.

1019. Kanada

10 maj 2012



od: Zack


Kanał Rideau (ang. Rideau Canal, fr. Canal Rideau) to kanał wodny łączący stolicę Kanady – Ottawę z miastem Kingston nad jeziorem Ontario.
Kanał został otwarty w roku 1832 na wypadek wojny ze Stanami Zjednoczonymi i pozostaje w użytku aż po dzień dzisiejszy, z niemal nietkniętymi strukturami pierwotnymi. System kanałowy wykorzystuje odcinki rzek Rideau i Cataraqui, jak również fragmenty jezior. Jest to najstarszy pozostający w użytkowaniu kanał w Ameryce Północnej, a w 2007 roku został zarejestrowany na liście światowego dziedzictwa UNESCO.

1018. Grecja

10 maj 2012



od: Margarita


Akropol ateński (nw.gr. Ακρόπολη Αθηνών) to położone w Atenach wapienne wzgórze o wysokości względnej 90 m (157 m n.p.m.).
Był ufortyfikowanym wzgórzem, na którym już w czasach mykeńskich zbudowano cytadelę. W okresie późniejszym Akropol stał się miejscem kultu. Świątynie zbudowane w okresie archaicznym zostały zniszczone podczas wojen perskich. Podczas odbudowy zainicjowanej przez Peryklesa powstał tu kompleks świątyń: Partenon, Erechtejon, Apteros, sanktuarium Artemidy Brauronia i Propyleje. Zniszczone rzeźby, elementy starszych budowli zostały użyte przy poszerzaniu tarasu w kierunku południowym (odnaleziono je podczas prac archeologicznych rozpoczętych w latach siedemdziesiątych XVIII wieku, w tzw. "gruzowisku perskim"). Perykles odbudowę Akropolu powierzył Fidiaszowi. W pracach uczestniczyli także inni wielcy architekci greccy: Iktinos, Mnesikles i Kallikrates.
W 1987 roku wpisany na listę UNESCO.

1017. Rosja

10 maj 2012



od: Swieta


Ogólnorosyjskie Centrum Wystawowe (ros. Всероссийский выставочный центр – ВВЦ) to kompleks wystawowy w północno-wschodnim okręgu administracyjnym Moskwy w pobliżu stacji metra WDNCh linii Kałużsko-Ryskiej. Powierzchnia ogólna wystawy wynosi 237,5 ha, a łączna powierzchnia pawilonów 134.000 m².
Początkiem wystawy było rozporządzenie Stalina z 17 lutego 1935. Wybrano teren na peryferiach Moskwy przy Szosie Jarosławskiej. Wystawę, wówczas noszącą nazwę Wszechzwiązkowa Wystawa Rolnicza (ros. Всесоюзная сельскохозяйственная выставка – ВСХВ), otwarto oficjalnie 1 sierpnia 1939. Obok jej wschodniego wejścia umieszczono pomnik robotnika i kołchoźnicy Wiery Muchinej. Po wybuchu wojny z Niemcami została zamknięta na kilka lat. W 1959 nazwę wystawy zmieniono na Wystawa Osiągnięć Gospodarki Narodowej ZSRR (Выставка достижений народного хозяйства – ВДНХ. Obok głównego wejścia w 1964 umieszczono Pomnik Zdobywców Kosmosu. W 1992 kompleks otrzymał obecną nazwę i status spółki akcyjnej, ale często nazywany jest do dziś poprzednią nazwą, w szczególności w jej wersji skrótowej tj. WDNCh, czemu sprzyja jej pozostawienie w nazwie pobliskiej stacji metra. Obecnie nie są już czynne wystawy poszczególnych republik, a sam kompleks mieści głównie zwykłe sklepy. Tym niemniej w niektórych dawnych pawilonach "republikańskich" są to sklepy z towarami i pamiątkami pochodzącymi z owych dawnych republik radzieckich, a dziś niepodległych państw (np. pawilon armeński).
Przy budowie pawilonów wystawy przestrzegano wymagań realizmu socjalistycznego. Pawilony były obficie zdobione szczegółami zaczerpniętymi z architektury klasycznej i z budownictwa poszczególnych republik związkowych. Na obszarze wystawy rozmieszczono elementy dekoracyjne, m.in. pozłacane fontanny - jedną z nich, Fontannę "Przyjaźni Narodów", można zobaczyć na pierwszym planie. Bogata oprawa wystawy miała wywrzeć silne wrażenie na zwiedzających.

1016. Antarktyda

8 maj 2012



od: Donna


Dependencja Rossa (ang. Ross Dependency) to obszar na kontynencie Antarktydy i przyległych wyspach, uznawany przez Nową Zelandię za część państwa. Nazwa terytorium pochodzi od Sir Jamesa Clarka Rossa, który odkrył Morze Rossa.
Dependencja Rossa obejmuje sektor Antarktydy od bieguna południowego do 60°S na północy i od południka 160°E do południka 150°W. W jej skład wchodzi m.in. część Ziemi Wiktorii, większość Lodowca Szelfowego Rossa, Wyspa Rossa, Wyspy Balleny'ego, Wyspa Scotta i Wyspa Roosevelta. Całkowita jej powierzchnia wynosi ok. 350 000 km², a najwyższym wzniesieniem jest Góra Kirkpatricka (4511 m n.p.m.).
Obszar Dependencji został zajęty w 1923 przez Wielką Brytanię i w tym samym roku został przekazany Nowej Zelandii. Nowa Zelandia uznaje Dependencję Rossa za "konstytucyjną część Nowej Zelandii".
Na obszarze Dependencji Rossa znajdują się trzy całoroczne stacje polarne: Scott Base (nowozelandzka), McMurdo (amerykańska) oraz Amundsen-Scott (amerykańska) znajdująca się na biegunie południowym (tylko częściowo leży ona na obszarze Dependencji Rossa). W stacjach tych przebywa stale ok. 340 osób.




SZABLON BY: PANNA VEJJS.