Japonia - Zamek Himeji [pocztówkowo]

Zamek Himeji (jap. 姫路城 Himeji-jō) to japoński zamek, znajdujący się w centrum miasta Himeji, około 50 km na zachód od Kobe. Został zbudowany na dwóch wzgórzach - Himeyama oraz Sagiyama. Jest to jedna z najstarszych, istniejących do dziś budowli Japonii, nic więc dziwnego, że został nie tylko wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO, ale także wraz z zamkami Matsumoto, Inuyama oraz Hikone posiada status Skarbu Narodowego Japonii.

Zamek Himeji znany jest również jako Hakuro-jō lub Shirasagi-jō (Zamek Białej Czapli) ze względu na zewnętrzne wykończenie białym tynkiem gipsowym.

Himeji jest przykładem typowego japońskiego zamku, zawierającego wiele obronnych i architektonicznych elementów kojarzonych z japońskimi zamkami. Wysokie fundamenty, białe ściany i rozmieszczenie budynków wewnątrz kompleksu są typowymi elementami każdego japońskiego zamku.

Jednym z najważniejszych elementów obronnych zamku (i prawdopodobnie najsłynniejszym) jest skomplikowany labirynt ścieżek wiodących do głównej warowni. Bramy, wewnętrzne i zewnętrzne mury zamkowego kompleksu są tak zorganizowane, aby atakujący był zmuszony poruszać się wokół zamku, napotykając po drodze wiele ślepych zaułków. Pozwalało to obserwować i ostrzeliwać intruzów z wnętrza warowni strzałami, muszkietami, kamieniami i gorącym piaskiem. Himeji jednak nigdy nie był zdobywany, więc system nie został sprawdzony. Zamek nigdy nie został też zniszczony przez trzęsienia ziemi, ani w czasie walk, nawet w czasie II wojny światowej. Zachował przez to swój oryginalny kształt przez 400 lat!

Wiosna wreszcie śmiało wkroczyła do Trójmiasta więc i na blogu pojawia się wiosenna kartka z kwitnącymi drzewami sakury na pierwszym planie. Czy u was również zrobiło się tak wiosennie? I jak wam się podoba kartka? Choć Japonia mnie jakoś niespecjalnie interesuje to z wielką chęcią zobaczyłabym ten zamek. Aż trudno uwierzyć, że ma 400 lat!

1431. Japonia

Norikura (jap. 乗鞍岳 Norikura-dake?)to potencjalnie aktywny wulkan znajdujący się na granicy japońskich prefektur Gifu i Nagano w Parku Narodowym Chūbu-Sangaku.

Jest częścią Gór Hida i znajduje się na liście 100 Najsłynniejszych Japońskich Gór oraz Nowych 100 Najsłynniejszych Japońskich Gór.

Nazwa góry oznacza "siodło jeździeckie" i wynika z faktu, że kształtem przypomina końskie siodło.

Norikura jest także znana z tego, że jest najłatwiejszą górą do wspinaczki spośród wszystkich gór w Japonii mających ponad 3000 metry. The mountain, whose name means "riding saddle," received its name because its shape looks like a horse saddle. It is known for being the easiest to climb among the mountains in Japan that are above 3000-meters.

1408. Japonia

Ryōan-ji (jap. 竜安寺, Świątynia Uspokojonego Smoka) to buddyjska świątynia (gałęzi rinzai buddyzmu zen), usytuowana w dawnej stolicy Japonii, Kioto.

Świątynia znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO jako jeden z kilkunastu historycznych monumentów starożytnego Kioto.

Sława świątyni i jej popularność turystyczna wynika z utworzonego przy niej w połowie XV wieku kamiennego ogrodu Ryōan-ji no Sekitei (jap. 龍安寺の石庭) służącego medytacji zen. Ogród, o wymiarach 30x10 m, został utworzony w stylu "suchego krajobrazu" karesansui (jap. 枯山水) – piętnaście głazów poukładanych w pięciu grupach, obłożonych mchem, pozostała przestrzeń wypełniona starannie wygrabionym, drobnym żwirem. Całość otoczona jest czerwonawym murem, spoza którego widać drzewa.

1277. Japonia

Alpy Japońskie (jap. 日本アルプス Nihon Arupusu) to wspólna nazwa dla trzech łańcuchów górskich w Japonii, rozciągających się równolegle wobec siebie, południkowo, w środkowej części wyspy Honsiu.

Mają one kilkanaście szczytów o wysokości przekraczającej 3 000 m. Najwyższe są szczyty Kita (3193 m n.p.m.) i Hotaka (3190 m n.p.m.)

Nazwa Alpy Japońskie została nadana przez Williama Gowlanda, zwanego ojcem japońskiej archeologii i później spopularyzowana przez wielebnego Waltera Westona (1861–1940), angielskiego misjonarza, którego tablica pamiątkowa znajduje się w dolinie Kamikochi. Pierwotnie Gowland nazwał tak jedynie góry Hida, później nazwa została rozciągnięta na pozostałe dwa pasma.

Na zdjęciu fragment pasma Środkowych Alp Japońskich (jap. 中央アルプス Chūō-Arupusu), czyli gór Kiso (jap. 木曽山脈 Kiso-sanmyaku), które w całości znajdują się w prefekturze Nagano.

1224. Japonia

Zamek Nagoya (jap. 名古屋城 Nagoya-jō?) to zamek w Nagoi w prefekturze Aichi w Japonii.

Pierwotny zamek został zbudowany przez Imagawę Ujichikę w roku 1525. Siedem lat później zamek przejął Oda Nobuhide, aby go później porzucić.

W 1610 Tokugawa Ieyasu wydał polecenie grupie daimyō, aby udzielili pomocy w budowie zamku, który miał pełnić rolę nowej stolicy dla prowincji Owari. Większość materiałów budowlanych została pozyskana z mniejszego zamku Kiyosu, w tym z jego tenshu (stołp, donżon, baszta – wysoka część zamku służąca do obserwacji otoczenia oraz miejsce ostatecznej obrony) – zlokalizowanego w ówczesnej stolicy prowincji Kiyosu. Budowa zamku zakończyła się w 1612.

W okresie Edo zamek Nagoya był centrum jednego z najważniejszych miast – Nagoya-juku – w Japonii i jednym z najważniejszych postojów na trasie Minoji, łączącej Tōkaidō i Nakasendō.

1158. Japonia

Wieża Tokijska (jap. 東京タワー Tōkyō Tawā, ang. Tokyo Tower) jest jednym z symboli Tokio, znajduje się w parku Shiba w dzielnicy Minato. Jej wysokość wynosi 333 metry. Jest wzorowana na wieży Eiffla.
Została zbudowana w 1958 r. W Japonii budowla znana jest również jako Tōkyō-tō, a z wieży korzysta aż 14 stacji.

1121. Japonia

Karp koi (jap. 錦鯉 nishiki-goi) to udomowiona, ozdobna forma hodowlana karpia (Cyprinus carpio), o długości 30–50 cm i atrakcyjnym ubarwieniu, hodowana w oczkach wodnych i basenach rybnych.
Hodowlę karpi ozdobnych rozpoczęto w Japonii na początku XIX wieku. W wyniku selekcji hodowlanej pozyskano wiele odmian różniących się kolorem, rozmiarem, połyskiem, układem plam i łusek. Obecnie zarejestrowanych jest ponad sto różnych odmian.

1067. Japonia

od: Polly

Jakby ktoś jeszcze nie zdążył zauważyć to jest to japońska kartka. Dosyć uniwersalna, bo w każdym kraju można byłoby ją wydrukować, wydać i wysłać.
Szkoda, szkoda, bo tyle jest pięknych miejsc i kartek w Japonii a tu takie coś...

1054. Japonia

Góra Fudżi położona jest na węźle potrójnym, czyli miejscu, gdzie spotykają się trzy płyty tektoniczne: amurska, ochocka i filipińska.
Jest to czynny stratowulkan leżący na skałach morskich paleogenu i neogenu. Średnica krateru wynosi 500 m, a głębokość 250 m. Komora magmowa objętości około 1400 km3 leży na głębokości około 56 km. Fudżi złożony jest z trzech stożków wulkanicznych będących pozostałością różnych wiekowo faz wulkanizmu oraz utworów niewidocznych na powierzchni. Najstarszy jest stożek Pre-Komitake aktywny przed 700 tys. lat i znany tylko z odwiertów. Cechuje się wulkanizmem andezytowym. Trochę młodszy, zachowany na powierzchni, jest stożek Komitake sprzed około 700 tys. lat, o wulkanizmie andezytowo-bazaltowym. Kolejny stożek tzw. Starsza Fudżi działał od 80 tys. lat do 11 tys. lat temu i cechował się wulkanizmem bazaltowym, podobnie jak stożek Młodsza Fudżi, aktywny od 11 tys. lat i najwyższy z trzech omówionych. Choć główna faza aktywności Młodszej Fudżi przypada na okres 11-8 tys. lat temu, to wulkan ten wciąż jest aktywny. Od 781 r n.e. było 10 erupcji, w tym trzy bardzo znaczne. Ostatnia erupcja miała miejsce od 28 X 1707 do 1 stycznia 1708 w epoce Edo. Był to efekt silnego trzęsienia ziemi z 28 X 1707. Prawdopodobieństwo kolejnych erupcji ocenia się jako znaczne.
W pobliżu Fudżi leżą dwa inne wulkany: Ashitaka i Hakone.

974. Japonia

Kiusiu (jap. 九州 Kyūshū?) to trzecia pod względem powierzchni wyspa Japonii, położona na południowy zachód od największej wyspy Honsiu. W dosłownym znaczeniu nazwa wyspy znaczy "dziewięć krain". W dawnych czasach na wyspie istniało dziewięć prowincji: Chikuzen, Chikugo, Hizen, Higo, Buzen, Bungo, Hyūga, Osumi i Satsuma. Wyspa jest górzysta. Znajduje się tu wiele wulkanów, w tym najbardziej aktywny w Japonii wulkan Aso (1592 m n.p.m.). Rejon obfituje w gorące źródła, z których najbardziej znane, to Beppu na wschodnim wybrzeżu oraz wokół góry Aso. Kiusiu ma silnie rozwiniętą linię brzegową. Na wyspie panuje klimat podzwrotnikowy. Jedną z prefektur, która leży na wyspie jest prefektura Kumamoto.

792. Japonia

od: Ania
Kolej Moka jest doskonałym przykładem na to, że Japończycy gustują nie tylko w najbardziej nowoczesnych sprzętach, ale mają również sentyment do swojej tradycji. Kolej ta powstała w 1912 roku jako kolej wąskotorowa pomiędzy Shimodate i Moką, w 1920 roku została przedłużona aż do Motegi. Jest to jedyna linia kolejowa obsługiwana przez Mooka Railway.
Obsługę ruchu prowadzą dziś przede wszystkim parowozy z serii C11 (z 1946 roku) i C12 (z 1933 roku), które po latach niszczenia zostały odrestaurowane aby służyć ruchowi turystycznemu.

749. Japonia

od: Masako

Gion to jedna z dzielnic gejsz w japońskim Kyoto. A jedną ze słynnych uliczek na tej dzielnicy, którą można zobaczyć na zdjęciu jest Sannen-zeka. Jej nazwa oznacza "trzyletnie wzgórze" i nie jest to przypadkowa nazwa - według legendy ten kto się na Sannen-zeka potknie tego czekają trzy lata nieszczęść. A o potknięcie czy nawet upadek nietrudno, bo uliczka jest bardzo stroma, wąska, otoczona starymi drewnianymi domkami, a do tego niesamowicie zatłoczona.

713. Japonia

od: Yuki

Po raz kolejny słynna w całej Japonii, ale także poza nią Mt. Fuji, tym razem w towarzystwie przepięknej tęczy. O Mt. Fuji pisałam już kilkakrotnie dlatego tym razem pozostawię kartkę bez dłuższego komentarza.

679. Japonia

od: Xintian

Na kulturę Japonii zasadniczy wpływ wywarła wielka cywilizacja chińska, jak również położona bliżej Korea. W Państwie Środka narodziły się charakterystyczne dla Japonii dziedziny sztuki, takie jak origami, suiseki, czy pielęgnowanie drzewek bonsai. To stamtąd też w XIII wieku dotarł do Kraju Kwitnącej Wiśni buddyzm zen, będący inspiracją dla rozwoju nowych nurtów i form w malarstwie, kaligrafii czy poezji. Niemniej jednak już znacznie wcześniej japońscy mistrzowie odeszli od wiernego naśladowania chińskich wzorów, z ich przywiązaniem do symetrii. Stąd też w sztukach plastycznych główny plan znajduje się poza środkiem dzieła, a w mowie, słowie pisanym oraz w sztuce w ogóle domysł często przeważa nad jednoznacznością.
Wraz z zen do Kraju Wschodzącego Słońca dotarł również rytuał picia herbaty, który przekształcił się następnie w ceremonię o dużych walorach estetycznych i filozoficznych. To za jej sprawą narodziły się nowe charakterystyczne dziedziny oraz formy sztuki, takie jak ikebana – sposób układania kwiatów, czy poezja haiku. Ceremonia parzenia herbaty wywarła też istotny wpływ na wygląd wnętrza japońskiego domu oraz styl ogrodów, z których najsłynniejsze to karesansui – pełne surowości i prostoty kamienne ogrody zen, obrazujące wodę i góry, odzwierciedlające tym samym filozoficzne idee. W końcu też chanoyu, a więc "droga herbaty" i współgrające ze sobą różne formy sztuki reprezentują tak charakterystyczne dla estetyki japońskiej pojęcia, jak wabi (piękno ubóstwa) i sabi (patyny czasu), które razem z kryteriami shibui, a więc "spokojnej wytworności" składają się na najważniejszą zasadę japońskiego smaku, zgodnie z którą mniej znaczy więcej.

675. Japonia

od: Ryo
I kolejna kartka, której przekazu niestety nie pojmuję. Zielony garbus wśród szarego pola czegoś w żaden sposób nie kojarzy mi się z niczym charakterystycznym dla Japonii. No chyba, że to są młode drzewka wiśniowe...

662. Japonia

Etymologia nazwy góry Fudżi jest trudna do ustalenia. Przeważa pogląd, że zapis znakowy (dobrane dźwiękowo znaki bez oddania znaczenia) jest wtórny wobec dawnej nazwy fonetycznej. Stąd też używano różnych nazw jak: Fuji-no-takane (ふじの高嶺, "Wysoki Szczyt Fudżi"), Fuji-no-ne (ふじの嶺, "Szczyt Fudżi"), Fu-gaku (富岳, "Bogaty Szczyt" lub "Obfity Szczyt").
Nazwa Fuji-san jest czasami zastępowana przez nie-Japończyków formą Fujiyama (Fuji-yama). Jest to wynikiem tego, że ostatni znak kanji "山" ("góra"), oprócz czytania sinojapońskiego san, ma także czytanie japońskie yama, które jest szybko przyswajane przez cudzoziemców przebywających w Japonii. Taka forma jest rozumiana przez Japończyków, ale brzmi jak nazwisko. Zgodnie z zasadami języka japońskiego, nazwa góry powinna zatem brzmieć: Fuji-san lub Fuji-no-yama, a po polsku "góra Fudżi".

658. Japonia

I kolejna kartka, której urody nie można odmówić, niemniej jednak nie wpasowuje się w moje preferencje. Nie mogę też zbyt wiele o niej powiedzieć, ponieważ obraz nie posiada na drugiej stronie autora, ani nadawca nic nie zdradził mi na ten temat. A szkoda.

625. Japonia

od: Natsumi

Fudżi i jego masyw są celem licznych wycieczek turystycznych i pielgrzymek. Oficjalny sezon wspinaczkowy to lipiec i sierpień. Na sam szczyt prowadzą obecnie cztery szlaki turystyczne, przy których jest dziesięć odpłatnych schronisk turystycznych. Do wysokości 2400 m n.p.m. można dojechać drogą asfaltową, w lecie także autobusem rejsowym. Na szczycie działa obserwatorium meteorologiczne.
Wokół Fudżi, od strony północnej, leży pięć jezior pod wspólną nazwą Fuji Goko: Kawaguchi, Yamanaka, Sai, Motosu oraz Shoji. W pobliżu są też znane wodospady Shiraito, często odwiedzane przez turystów. Fudżi jest częścią Parku Narodowego Fudżi-Hakone-Izu.
W czerwcu 2009 r. otwarto Mount Fuji Shizuoka Airport, mały port lotniczy do obsługi połączeń z lotniskami w Nagoi i Tokio-Haneda. Port znajduje się pomiędzy miastami Hamamatsu i Shizuoka.

600. Japonia

od: Magda
Fudżi (jap. 富士山 Fuji-san) to wulkan i zarazem najwyższy szczyt Japonii (3776 m n.p.m.). Leży na wyspie Honsiu, na południowy zachód od stolicy, Tokio.
Jest to nieczynny stratowulkan leżący na skałach morskich paleogenu i neogenu. Średnica krateru wynosi 500 m, a głębokość 250 m. Komora magmowa objętości około 1400 km3 leży na głębokości około 56 km. Fudżi złożony jest z trzech stożków wulkanicznych będących pozostałością różnych wiekowo faz wulkanizmu oraz utworów niewidocznych na powierzchni.

528. Japonia

od: Evita
W krajobrazie Japonii dominują góry i wyżyny, zajmujące około 90% obszaru, w tym 10% to góry wysokie. Wyspy Japońskie stanowią bowiem nawodną część potężnego łańcucha górskiego, który wznosi się z dna oceanu na wysokość 12 000 m. W żadnej części kraju niziny stanowiące ok. 10% powierzchni nie są na tyle duże, aby sięgały aż po horyzont.
Najbardziej wysunięta na północ, rozległa wyspa Hokkaido poprzecinana jest pasmami górskimi: Kitami na północy, Hidaka na południowym wschodzie i Teshio na zachodzie, które mają przebieg południkowy. W centrum wyspy znajduje się wulkaniczny masyw gór Ishikari z najwyższym szczytem Asahi (2 291 m n.p.m.), a także mniejsze pasmo Yūbari. Góry Teshio od pozostałych rozdziela dolina aluwialna rzeki Ishikari (268 km) – trzeciego najdłuższego cieku Japonii. Otaczająca jej ujście nizina jest skupiskiem większości mieszkańców wyspy z największym miastem – Sapporo. Większe obszary nizinne zajmują ponadto zachodnią część Hokkaido, a na północnym wschodzie w głąb Morza Ochockiego wcina się górzysty półwysep Shiretoko. Natomiast południowo-zachodnią część dawnego Ezo stanowią półwyspy Shakotan i Ōshima.