1270. Czarnogóra

Most Blaža Jovanovića (czarn. Мост Блажа Јовановића) to most na rzece Morača w Podgoricy, stolicy Czarnogóry.

Most znajduje się w pobliżu zbiegu rzek Ribnicy i Moračy i jest częścią bulwaru świętego Piotra z Cetinje. Ma 115 metrów długości i 22 metry szerokości i jest najbardziej ruchliwym mostem w mieście.

Most został zbudowany w latach 1948-1950 i został zaprojektowany przez słynnego serbskiego architekta Branko Žeželj. Został nazwany imieniem czarnogórskim bohatera narodowego Blažo Jovanovića. W 2008 roku przeszedł gruntowny remont i został ponownie oficjalnie otwarty w marcu 2009 roku.

941. Czarnogóra

Herceg Novi (czarnog. Херцег Нови, wł. Castelnuovo) to miasto w Czarnogórze o ponad siedemsetletniej historii, znajdujące się w pobliżu granicy z Chorwacją.
Herceg Novi słynie ze starówki z zabytkami zarówno w stylu orientalnym, jak i barokowym. Przez długi czas żył tu i tworzył serbski noblista Ivo Andrić. Herceg Novi, obok Budvy i Kotoru, jest najczęściej odwiedzanym przez turystów kurortem Czarnogóry.
Miejscowość jest obecnie zamieszkana w znacznej większości przez Serbów, którzy podczas referendum niepodległościowego w 2006 głosowali przeciwko rozerwaniu związku z Serbią - padło tutaj 60% głosów na "nie".
Stare Miasto skupione jest wokół placu Trg Herceg Stefana z cerkwią św. Michała Archanioła z lat 1900-1910, wzniesioną w stylu serbsko-bizantyjskim. Od zachodu plac zamyka wieża zegarowa (sat kula, Tora) z 1667. W południowej części starówki znajduje się katolicki kościół św. Hieronima, powstały w 1856 w miejscu zniszczonego meczetu. Dalej, za murami, położona jest kolejna świątynia, niewielki kościół św. Leopolda Mandicia.
Stare Miasto zamykają tureckie twierdze - od północy masywna Kanli kula (znaczy dosłownie: krwawa wieża) z 1487 (służyła też jako więzienie), a od południa mniejsza Forte Mare oraz cytadela (obecnie pozostały po niej ruiny), bezpośrednio nad samym morzem. Dwie ostatnie wybudowali Turcy w XV i XVI wieku, a później rozbudowali Wenecjanie.

207. Czarnogóra

od: Laurent

Park Narodowy Durmitor w Czarnogórze obejmuje malowniczy i najgłębszy w Europie kanion rzeki Tary dochodzący nawet do 1300 m głębokości. Według jednej z koncepcji, nazwa Durmitoru oznacza rzekę płynącą z gór i jest jak najbardziej adekwatna do tego regionu.
Durmitor to góry wapienne, pełno tu więc zjawisk krasowych, niezwykle głębokich kanionów, jaskiń, źródeł wypływających wprost ze skał i rzek tajemniczo znikających pod ziemią.
Turystycznym centrum Durmitoru jest Žabljak, niewielkie miasteczko u podnóża gór, ponoć zawdzięczające swoją nazwę niezwykle głośno kumkającym żabom, które upodobały sobie pobliski strumień. Wieczorem ten dźwięk wypełnia całą dolinę. Niedaleko Žabljaka znajduje się jeden z najwyższych mostów Europy o wysokości 172 m.
W parku znajduje się endemiczna fauna i flora. Tereny te porastają gęste bory sosnowe i świerkowe a także buczyny. Na terenie Durmitoru, żyje również wiele gatunków dzikich zwierząt - ssaków (rysie, niedźwiedzie), a także wiele gatunków ptaków.
Tereny parku Durmitor zostały w 1980 roku wpisane przez UNESCO na listę światowego dziedzictwa kulturalnego i przyrodniczego.

141. Czarnogóra

od: Martina
Czarnogóra (do października 2007 r. - Republika Czarnogóry) – państwo w Europie Południowej. Leży na wybrzeżu Morza Adriatyckiego i graniczy z Serbią, Kosowem, Chorwacją, Bośnią i Hercegowiną oraz Albanią.
Nowa, oficjalna flaga Czarnogóry została przyjęta 12 lipca 2004 roku przez czarnogórskich prawodawców. Nowa flaga powstała na kanwie osobistego sztandaru króla Czarnogóry Mikołaja I. Był on czerwony, miał złote obramowanie, złotą farbę na ramionach krzyża oraz inicjały „НI” napisane cyrylicą (odpowiadające „NI” w alfabecie łacińskim) reprezentujące króla Mikołaja (Nikolę) I. Te inicjały zostały pominięte na współczesnej fladze.
Świętem narodowym w Czarnogórze jest dzień 12 lipca, upamiętniający kongres berliński z 1878 roku, podczas którego uznano Czarnogórę za dwudzieste siódme niepodległe państwo na świecie. Również tego dnia, w roku 1941, w Czarnogórze, rozpoczęto pierwsze, powszechne, europejskie powstanie przeciwko państwom osi.
W 2004 roku, czarnogórscy prawodawcy wybrali popularną ludową pieśń Oj, svijetla majska zoro na hymn narodowy. Oficjalnym hymnem Czarnogóry podczas panowania Mikołaja I była pieśń Ubavoj nam Crnoj Gori (Do naszej, pięknej Czarnogóry). Muzykę do niego skomponował syn króla ks. Mirko Czarnogórski (1879 - 1918), ojciec ostatniego tytularnego króla, Michała. Popularnym czarnogórskim hymnem jest napisana przez króla Mikołaja I w latach sześćdziesiątych XIX wieku pieśń Onamo, 'namo!.