1355. Kanada

Wyspa Księcia Edwarda (ang. Prince Edward Island) to najmniejsza i najmniej ludna, lecz jednocześnie najgęściej zaludniona (25,3 os./1 km²) prowincja Kanady.

Prowincja obejmująca całą powierzchnię wyspy leżącej w Zatoce św. Wawrzyńca i połączona jest ze stałym lądem Mostem Konfederacji (w okolicach Summerside) z Nowym Brunszwikiem oraz połączeniem promowym Charlottetown z Nową Szkocją.

Warto wspomnieć, że na Wyspie Księcia Edwarda, w Clifton, urodziła się pisarka Lucy Maud Montgomery, autorka wielu powieści, których akcja osadzona jest na jej rodzinnej wyspie. Jedną z bohaterek jej utworów jest rudowłosa Ania Shirley, czyli Ania z Zielonego Wzgórza - symbol tej wyspy.

1354. Szwajcaria

Założenie w 1877 roku zuryskiej giełdy wyznaczyło początek ponad stuletniego okresu, w którym Zurych odgrywał doniosłą rolę finansowej stolicy. Jednak dzieje miasta sięgają w przeszłość do niepamiętnych czasów – już w epoce neolitycznej pierwotni mieszkańcy tej ziemi budowali na brzegu Jeziora Zuryskiego osady na palach, a 2000 lat temu na szczycie wzgórza nad rzeką Limmat Rzymianie założyli posterunek celny zwany 'Turicum'. Miejsce to, dziś noszące nazwę Lindenhof, stanowi geograficzny środek miasta. Potem musiało upłynąć z góry dziesięć wieków, zanim Zurych zyskał prawa miejskie, wzrósł w siłę i sławę jako centrum wyrobu tkanin jedwabnych, wełnianych i lnianych. Po wstąpieniu do Konfederacji w 1351 roku arystokracja i wpływowi kupcy Zurychu zgodzili się dzielić władzę z przedstawicielami gildii rzemieślniczych. Dziś wielusetletnie siedziby gildii nadal zajmują poczesne miejsce wśród skarbów architektury zuryskiej Starówki.

1353. Holandia

Gotyk ceglany (niem. Backsteingotik) w szerokim znaczeniu określa się tym pojęciem dzieła architektury gotyckiej, gdzie cegła stanowi podstawowy materiał budulcowy.

W węższym znaczeniu termin gotyk ceglany definiuje zjawisko artystyczne na terenie Niżu Środkowoeuropejskiego oraz południowej części basenu Morza Bałtyckiego ściśle związane z rozwojem gospodarczym, politycznym i kulturalnym miast portowych i obszarów związanych z Związkiem Hanzeatyckim. Znaczenie to obejmuje również styl architektoniczny, który wytworzył typowe dla tego obszaru formy i sposób dekoracji elewacji ścian.

1352. Białoruś

Herb Mińska nadany został w 1591 roku przez króla polskiego Zygmunta III Wazę. W XVIII wieku car zmienił go na dwugłowego orła, ale w połowie XIX wieku, wrócił stary. Gdyby Mińsk nie został zniszczony kilka razy w swojej historii, miałby niesamowite zabytki do pokazania i niezwykłą historię do opowiedzenia, bo to jeden z najstarszych grodów Rusi litewskiej między dorzeczem Dniepru i Niemna. Śladów dawnej historii nie jest wiele, choć nie brakuje kościołów, cerkwi, synagog. W oczy rzuca się jednak przede wszystkim beton i socrealistyczny klasycyzm, na przykład neoantyczna siedziba KGB. Jednak zza gigantycznego posągu Lenina, nagle wyrasta rzymsko-katolicki kościół, z racji koloru murów nazywany „czerwonym”. Cegły są spod Częstochowy, dachówki spod Włocławka a marmury w środku spod Kielc.

Warto wybrać się w Mińsku do teatru na Placu Wolności, choćby na niepolityczny balet. Trudno powiedzieć czyjej wolności jest to plac, raczej nie obywateli. Wycieczki, fotografowanie, wszystko musi być formalnie załatwione. Być może będziemy spacerować w miejscach, gdzie jeszcze przed chwilą milicja brutalnie przeganiała protestujących Białorusinów.

1351. Niemcy

W roku 1528 władcy marchii Brandenburg-Kulmbach, na której terenie leżało Bayreuth, przyjęli wyznanie luterańskie. Wraz z przeniesieniem ich rezydencji do miasta w roku 1603 nastąpił przełom w historii miasta, które zyskało na znaczeniu. Wydarzenie to przyćmiła jednak seria nieszczęść, jakie nawiedziły gród w początkach XVII wieku: dwa pożary w latach 1605 i 1621 oraz epidemia dżumy w roku 1620. Znaczących strat przysporzyła miastu również wojna trzydziestoletnia.

Okres szczególnego rozkwitu Bayreuth przeżyło za panowania margrabiego Fryderyka (1735–1763) za sprawą jego małżonki Wilhelminy, ulubionej siostry króla Prus Fryderyka Wielkiego. Powstała wówczas słynna Opera Margrabiów z bogato zdobionym barokowym wnętrzem (1744–1748) oraz liczne budowle reprezentacyjne, takie jak widoczny na pocztówce Nowy Ermitaż (1749–1753), Nowa Rezydencja (budowana od roku 1754 po pożarze, który strawił starą rezydencję) oraz nowe budowle przy obecnej ulicy Friedrichstraße.